پايان نامه کارشناسی ارشد رشته حقوق:مسئولیت مدنی رسانه های صوتی و تصویری

 دانلود پایان نامه

عنوان کامل پایان نامه :

 مسئولیت مدنی رسانه های صوتی و تصویری

قسمتی از متن پایان نامه :

 

راديو تلويزيون در ايران

 

امروزه هیچ کس منکر عملکرد سهم مهم رادیو و تلویزیون نیست. این رسانه با بکارگیری آخرین پیشرفتهای تکنولوژی در صدر کارآمدترین وسایل ارتباط جمعی قار می گیرد، به گونه ای که به نظر
می رسد، جهان امروزی بدون این دو رسانه ناقص است. به هرحال رادیو و تلویزیون به مثابه چاقویی است که هم می تواند مضر باشد و هم مفید. منتقدان براین باورند که رادیو و تلویزیون نه تنها می توانند بیاموزند آگاه کنند، ترغیب کنند، الهام ببخشند و احساس را برانگیزند ، همچنین می توانند آسیب برسانند و گمراه کنند.

البته تلویزیون نقش مهم تری نسبت به رادیو ایفا می کند. ترکیب صدا و تصویر و حرکت ، امکان استفاده از جلوه های ویژه ، احساس همدلی و یگانگی تماشاگر و باورپذیری آنچه می بینند تلویزیون را به صورت رسانه ای مطلوب در می آورند.

بیننده تلویزیون به طور ضمنی توافق می کند با دیدن برنامه های تبلیغی تلویزیون، مقداری آگهی تحمل کند و در عوض انتظار دارد انواع معین شده از تصورات ارضاء کننده از نوع خیلی خاص به او القاء شود .[1]

باتوجه به اهمیت این دو رسانه در مقایسه با مصادیق دیگر رسانه های صوتی و تصویری و جایگاه ویژه آن، در این گفتار به صورت اختصاصی رادیو و تلویزیون را در ایران مورد بررسی قرار می دهیم .

 

 

بند1:تاريخچه فعاليت راديو تلويزيون در ايران

 

بيست سال بعد از شروع به كار نخستين فرستنده ي راديويي در جهان ،در سال
1940(1319ه-ش)اولين فرستنده ي راديويي ايران مشغول به كار شد.البته قبل از شروع فعاليت اين فرستنده تعداد زيادي گيرنده راديويي به كشور وارد شده بود[2].اين فرستنده زير نظراداره كل پرورش افكار وزارت فرهنگ اداره مي شد . سپس اداره كل انتشارات و تبليغات تأسيس شد و اداره راديو را زير نظر گرفت. به موجب اساسنامه مصوب 11/4/1322 وظايف راديويي اداره مذكور نوعاً درزمينه هاي تبليغاتي ،آموزشي،ارشادي و خبري مقرر شده بود.[3]

در تير ماه 1337 ماده واحده مجلس شوراي ملي با 4 تبصره اجازه بكار انداختن يك دستگاه فرستنده تلويزيون را صادر نمود .

در همان سال نخستين فرستنده تلويزيوني با مديريت خصوصي شروع بكار نمود و پس از آن سازمان راديو تلويزيون ملي ايران تشكيل گرديد كه داراي شخصيت حقوقي و استقلال مالي بود با اين وجود، سازمان مزبورعملاً در دست دولت قرار داشت.

قبل از انقلاب با تصويب قانون تشكيل سازمان راديو تلويزيون ملي ايران در سال29/3/50، تمام
فرستنده‏هاي راديويي و تلويزيوني كشور تحت تصدي سازمان واحدي قرار گرفت كه به صورت
شركت هاي سهامي اداره مي شد. وبعد از انقلاب با تصويب اساسنامه صدا و سيماي جمهوري اسلامي و بر اساس قانون اساسي به يك رسانه كاملاًدولتي و وابسته به دولت تبديل شد.[4]

 

[1]– فاولز، حبیب، تلویزیون و انتظارات تماشاگران، ترجمه بهتاش، پژوهش و سنجش، شماره11،سال4،بهار76ص40.

[2]– محسنيان راد ،مهدي -ارتباطات انساني،(ميان فردي،گروهي،جمعي)تهران،انتشارات سروش چاپ اول1369-ص450.

[3]– هاشمی ،سید محمد ، حقوق اساسی ایران ج 2 ( قم : انتشارات جمع آموزش عالی قم ، چاپ دوم ، 1375 ) ص618.

[4]– تاریخچه پیدایش رادیو وتلویزیون در ایران،سروش،سال18،شماره741،ص22.

Author: 92