پايان نامه بررسی سیاست جنایی پیشگیرانه در برابر سرقت سایبری

 دانلود پایان نامه

عنوان کامل پایان نامه :

 تحلیل جرم شناختی سرقت در فضای سایبری 

قسمتی از متن پایان نامه :

 

رفتار مرتکب

 

رفتار سرقت رایانه­ای مانند سرقت سنتی ربودن است. آنچه مفهوم ربایش را می­سازد، دست اندازی به مال دیگری یا از آن خود کردن بدون خشنودی دارنده آن است. یعنی همین که کسی مال دیگری را بدون رضایت وی بدست آورد رفتارش، ربایش است. ربودن داده هم به معنای دست اندازی به داده دیگری است که یا با رو گرفتن (کپی) است یا با برش (کات). کپی باید در فضای سایبر انجام گیرد. اگر کسی به سامانه دیگری که با تدابیر امنیتی محافظت شده، نفوذ کرده و داده یا اطلاعات را یافته و آنها را بر روی کاغذ بنویسد مرتکب بزه دسترسی غیر مجاز شده است نه بزه سرقت رایانه­ای. برش داده باید به نحوی صورت گیرد که فرد مرتکب داده را از جایگاه خود برداشته و به جای دیگری چه رایانه و یا وسایل حامل داده بفرستد. اگر مرتکب، داده دیگری را حذف کرده بدون آنکه خودش از آن بهره­ای ببرد رفتارش مصداق تخریب[1] است. اما اگر در برش، مرتکب مکان داده را جابجا کند به طوری که عین داده در اختیار دارنده آن نباشد مرتکب سرقت رایانه­ای شده است.[2]

ربایش رایانه­ای که در قانون جرایم رایانه­ای مطرح شده­است، نسبت به ربایش در فضای بیرونی نگاهی ندارد به عنوان مثال اگر کسی به قصد ربودن اطلاعات دیگری در خیابان، لپ تاپ دیگری را برباید یا به کنار میز رایانه اش رفته و چندین لوح فشرده را بردارد و از آن خود کند، ربایش مدرن انجام نشده است، هرچند که موضوع بزه، داده است این سرقت، از نوع سرقت سنتی می­باشد.

از مفهوم معکوس (اصولی) در ابتدای ماده 12 قانون جرایم رایانه­ای 1388 اینگونه استنباط می­شود که هر کس به طور مجاز داده­های متعلق به دیگری را برباید، مرتکب جرمی نشده­است. اما این مفهوم صحیح نمی­باشد، زیرا ربودن مجاز در عالم واقع مصداق خارجی ندارد لذا به نظر می­رسد ذکر عبارت « غیر مجاز » در صدر ماده، اضافی بوده است.

برای تحقق جرم سرقت رایانه­ای، رفتار مرتکب بایستی «فعل مثبت » باشد لذا با ترک فعل  نمی­توان این جرم را محرز دانست .[3] اگر شخصی وارد سامانه رایانه­ای یا مخابراتی شود و نتواند داده­ها و اطلاعات را از رایانه شخص دیگر خارج کند، عمل مرتکب واجد عنوان سرقت(ربایش) رایانه ای نمی­باشد; اگر چه ممکن است در صورت فراهم بودن شرایطی از جمله داشتن سوءنیت و … به ارتکاب جرم دسترسی غیر مجاز متهم می­شود. همچنین اگر داده­های ربوده شده توسط رباینده به هر طریق در اختیار شخص دیگری قرار گیرد و شخص مذکور(شخص دوم) داده­ها و اطلاعات ارزشمند را بردارد، نمی­توان او را به جرم سرقت داده­های رایانه­ای مورد باز خواست قرار داد و در هر صورت، رباینده مسئول می­باشد.[4]

 

[1] . ماده 8 قانون جرایم رایانه­ای 1388: هرکس به طور غیرمجاز داده دیگری را از سیستم های رایانه ای یا مخابراتی یا حامل های داده حذف یا تخریب یا مختل یا غیرقابل پردازش کند‌ به حبس از شش ماه تا دو سال یا جزای نقدی از ده تا چهل میلیون ریال یا هر دو مجازات محکوم خواهد شد.

.[2]  بای ح و پورقهرمانی ب، همان، ص 344.

 .[3] الهی منش م، سدره نشین ا، همان، ص   76.

 .[4] همان ، ص 78.

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

اهداف تحقیق

–  بررسی عوامل موثر بر بروز و افزایش سرقت سایبری.

– ارزیابی موضع عملکرد مقنن جمهوری اسلامی ایران در ارتباط با پیشگیری و مقابله باسرقت سایبری.

– سیاست جنایی پیشگیرانه در برابر سرقت سایبری.

– ارائه راهکارها و پیشنهاد­ها جهت پیشگیری و کاهش سرقت در فضای سایبری.

1-5- سوال­های تحقیق

 

1-آیا پیشرفت اینترنت در سرقت سایبری موثر است؟

2-آیا بین فقر و سرقت سایبری رابطه ای وجود دارد؟

3-آیا عوامل سیاسی در سرقت سایبری موثر است؟

4-آیا نبود قانون با مجازات شدید در سرقت سایبری موثر است؟

Author: 92