پایان نامه ها و مقالات

به رسمیت شناختن، رادیو و تلویزیون

دانلود پایان نامه

برطرف می سازند.
در این میان ستون اینترنت شامل مسیریاب، سوئیچ ها، هاست ها و رسانه ی انتقالی می باشد. سه مورد اول می توانند تحت مالکیت دولت یا موسسات خصوصی باشند که کامپیوترهای آنها دائماً به اینترنت متصل می باشند. رسانه ی انتقالی یا لوله ها، اتصالات کابلی یا بی سیم بین کامپیوترها هستند و معمولا تحت مالکیت به وسیله شرکت های مخابراتی می باشند.
شماری از موسسات ملی و بین المللی وجود دارند که وظیفه ی آنها رسیدگی به اداره و مقررات اینترنت می باشد. بسیاری از این مجموعه ها پیوسته به جامعه ی اینترنت می باشند که از ابتدا پروتکل‌های اینترنت را توسعه دادند. یک موسسه که قبلا ذکر شده آیکن۸۸ می باشد که با مدیریت و هماهنگی فنی اینترنت سر و کار دارد.
۲-۲-۸-هاست ها
هاست ها کامپیوتر هایی هستند که داده ها را ذخیره می کنند. نوع داده و همچنین روشی که در آن داده ذخیره می شود می توانند از ایمیل ها تا وب سایت ها متغیر باشند. یک هاست می تواند یک سرور هم نامیده شود. سطح کنترلی که یک هاست برداده ها دارد عواقب قانونی متفاوتی را ایجاد می کند. مسئولیتی که بر عهده ی مالک یک هاست می باشد اینست که نه تنها داده ها را ذخیره می کند بلکه به طور فعال آنها را کنترل کند و می‌تواند بیشتر از هاستی باشد که واقعاً به عنوان یک فضای ذخیره سازی استفاده می شود.۸۹

۲-۲-حریم خصوصی
حریم خصوصی همواره به عنوان مفهومی سیال و دارای ریشه های عمیق جامعه شناختی و انسان شناختی مطرح بوده است و این مقوله بر دشواری تعریف و شناخت این مفهوم انجامیده است برخی از تعاریف در تعیین ماهیت و اهمیت حریم خصوصی مضیق عمل کرده اند و برخی دیگر موسع مفهوم گسترده و فراگیر حفظ حریم خصوصی شامل بسیاری از عناصر در عمل می باشد این عناصر را می توان به صورت زیر خلاصه کرد.
۱-نگرانی ها و مصلحت های حریم خصوصی باید شناسایی شوند.
۲- اصول اساسی که قلمرو کلی حمایت از حریم خصوصی را بیان می کنند باید در دست داشته باشیم.
۳- تخمین زود هنگام نگرانی های حریم خصوصی به هنگام توسعه سیستم ها و فناوری اطلاعات در سراسر چرخه زندگی باید داده شود.
۴- نیاز به وجود شرایط سازی و رهبری حریم خصوصی هستیم.
۵- قبول و یکپارچه نمودن فناوری های افزایش دهنده حریم خصوصی۹۰.
برخی از دیدگاه‏ها مضیق هستند زیرا برخی از جنبه های زندگی فردی را در بر نمی‏گیرند و در دیدگاه‏های موسع چنانچه دیدیم اموری را که نوعا خصوصی شناخته نمی‏شوند از شمول تعریف خارج نمی‏سازند.
“هنگامی که حمایت حریم خصوصی به عنوان موضوعی از موضوعات قوانین و مقررات حقوقی مطرح می‌گردد بسیاری باور دارند که این ارزش اهمیت ویژه ای نزد قانون‏گذار و بانیان و گردانندگان قدرت سیاسی دارد این ادعا بیشتر زمانی واضح و مبرهن می‏گردد که حمایت از حقی به نام حق بر داشتن حریم خصوصی به حوزه حقوق کیفری واگذار می‏گردد..”۹۱ باید در راستای حمایت از حریم خصوصی گام بردارد.۹۲
برای ارائه تعریف از حریم خصوصی کار تا اندازه ای دشوار است ،اما یکی از حقوق دانان دو ضابطه برای شناسایی مصادیق مشمول حریم خصوصی در نظر گرفته است.ضابطه نوعی که بر اساس آن برخی از جنبه های زندگی انسان نوعا یا ذاتا حریم خصوصی آنها محسوب می‌شود و ضابطه شخصی که به موجب آن انسان ها می تو انند برخی از جنبه های حیات خود را نوعا یا عرفا از شمول حریم خصوصی خارج بدانند.بنابراین در تعریف حریم خصوصی با لحاظ کردن این ضابطه می توان گفت:
“قلمرویی از زندگی هر فرد است که فرد نوعا یا عرفا یا با اعلان قبلی،انتظار دارد دیگران بدون رضایت وی به اطلاعات راجع به آن قلمرو دسترسی نداشته باشند یا به آن قلمرو وارد نشوند یا به آن قلمرو نگاه یا نظارت نکنند و یا به هر صورت دیگری وی را در آن قلمرو مورد تعرض قرار ندهند…”۹۳
تعریف، تبیین و شناخت سیاستهای مذکور در هر حوزه نشانگر میزان توجهی است که هر دولت امروزه در به رسمیت شناختن، اعمال و حفظ حقوق افراد می تواند داشته باشد. تعارض میان سیاستهای جنایی بین المللی و داخلی به جهت حقوقی که اسناد فراملی برای فرد به رسمیت شناخته‌اند و در داخل کشور حتی مفهوم حداقلی آن یا به رسمیت شناخته نشده یا تا مرحله اجراء فاصله بسیار دارد معضل عدم التزام و کم‌اعتنایی در سطح ملی را به وجود می آورد.۹۴
حریم خصوصی در حوزه های مختلف زندگی بشر دچار تغییر اساسی شده است.چنانچه متوجه می شویم برداشتی که امروزه ما از این مفهوم داریم یک معنای نوین است و با تعریف آن مثلا در ۴۰۰ سال پیش تفاوت های فاحشی دارد.در جوامع سنتی ماقبل صنعتی و غیر دموکراتیک حریم خصوصی در مفهوم امروزی آن وجود نداشته و نهایتا آنچه مد نظر بوده است حریم خصوصی فیزیکی و جایی برای انزوا و یا پنهان بودن از نظاره عموم تلقی می شده است.۹۵سیر تاریخی این مفهوم بر روند حقوقی و قانونگذاری آن تاثیر گذاشته است.در واقع در فضای مجازی مفهوم حریم خصوصی نیز متفاوت می‌شود.۹۶
در اختیار داشتن این گلوگاه می‏تواند ابتکار عمل‏های بسیاری را به ارائه‏دهندگان خدمات دهد، آنها اطلاعات بسیاری دربارهء امور گوناگون کاربران خود به دست می‏آورند. هرگونه تعامل با فضای مجازی از خود پیشینه‏ای به جا می‏گذارد که می‏تواند گویای بسیاری از واقعیت‏ها از جمله امور خصوصی کاربران باشد. همچنین اگر قصد هرگونه سوءاستفاده وجود داشته باشد، هم به لحاظ کیفی و هم بیش از دیگران برای ارائه‏دهندگان خدمات امکان پذیر
است. آنها به راحتی می‏توانند انواع بسیاری از داده‏های الکترونیکی خصوصی درباره افراد را در مقیاس بسیار بالا گردآوری کنند و نسبت به دیگران با محدودیت فنی و نیروی انسانی متخصص هم رو به رو نیستند. به همین دلیل، ضروری است که اقدام‏های این گروه از فعالان زیربنایی فضای مجازی تحت شمول قواعد و ضوابط دقیق و لازم الاجرایی قرار گیرد تا امکان هرگونه سوء استفاده احتمالی از میان رود. در همین زمینه گردآوری و نگهداری اطلاعات شخصی روی رایانه‏ها، بانک‏های داده‏ای و دیگر دستگاه‏ها چه از سوی مراجع دولتی و چه از سوی اشخاص خصوصی حقیقی یا حقوقی باید به موجب قانون باشد. دولت‏ها باید تمهیدهای مؤثر را به گونه‏ای اتخاذ کنند که اطلاعات مربوط به زندگی خصوصی افراد در دسترس اشخاصی قرار نگیرد که برای دریافت، پردازش و استفادهء از آنها مجوز قانونی ندارند. در راستای اجراء مؤثرترین شکل حمایت از زندگی خصوصی، افراد باید بدانند که کدام داده‏های شخصی‏شان به شکل ناملموس در فایل‏های خودکار داده‏ای و به چه مقاصدی ذخیره شده اند.همچنین باید مرجع عمومی یا اشخاصی را که بر فایل‏های آنان کنترل دارد یا می‏تواند داشته باشد، بشناسند.اگر این فایل‏ها دربرگیرندهء داده‏های شخصی نادرست است یا برخلاف مقررات قانونی جمع‏آوری یا پردازش شده باشند، باید بتوانند درخواست اصلاح یا حذف آن را بدهند.۹۷
این رخداد بیش از آنکه زیان بار باشد، مواهبی به همراه داشته که در نوع خود بی مانند و بسیار سودمند هستند، بنابراین، این حوزه هنر سیاست گذاران و تصمیم گیران جامعه را می‏طلبد که با اعمال منطقی و واقع‏‏گرایانهء اصولی مانند متعارف بودن۹۸ یا تناسب، استیفاء حقوق مشروع شهروندان را امکان پذیر سازند.۹۹
۲-۳-محرمانگی
منظور از محرمانگی حفظ اخبار و اطلاعات شخصی و خصوصی فرد از دسترس سایر افراد است. در صورت نقض حریم خصوصی، اطلاعات و اخبار سری و محرمانه فرد مورد تعرض و دستبرد قرار گرفته و از حیطه کنترل او خارج می شود. هر فردی در زندگی شخصی و روابط اجتماعی خود اسرار و مسائل محرمانه ای دارد که تمایلی به افشای آنها نداشته و از قرار گرفتن این اطلاعات در دسترس افراد دیگر نگران است. هنگامی می توان نقض حریم خصوصی یک فرد را تایید کرد که او نتواند مخابره اطلاعات راجع به خویش یا استفاده از آن اطلاعات را که در عرصه عمومی قابل دسترس نیست کنترل کند.۱۰۰
هرچه تعداد مردمی که از اطلاعات شخصی آن فرد آگاه می شوند بیشتر باشد، گستره نقض حریم خصوصی نیز بیشتر خواهد شد. ناخشنودی از دسترسی دیگران به اخبار و اسرار شخصی از بدیهی ترین حقوق شهروندی است. چرا که تعرض به این حق موجب بر هم زدن آرامش روحی و روانی فرد گردیده و موجب بروز مشکلات زیادی در زندگی شخصی خواهد شد. افشای اطلاعات محرمانه، آبروی افراد را در معرض خطر قرار داده و زندگی عادی شخص را با بحران جدی مواجه خواهد کرد.۱۰۱
۲-۳-۱-انتظارمشروع از حریم خصوصی
بر این اساس رازداری، گمنامی و خلوت ارکان اصلی حریم خصوصی محسوب می شوند.آنچه در وهله اول به فرد معینی اختصاص دارد و قبلا به طور علنی و عمومی منتشر نشده است، جزو حریم خصوصی شخص محسوب می شود.۱۰۲ برای اینکه بدانیم حریم خصوصی نقض شده یا نه باید به “انتظار مشروع” توجه کرد.
این نکته مسلم است که هر کس حق دارد حریم خصوصی داشته باشد، اما این نکته نیز واضح است که برخورداری از این حق مشروط است به رفتار، شخصیت و سازمان دهی و فضایی که شخص آن را برمی گزیند. در مقابل حق استفاده از حریم خصوصی، این نکته مهم است که شخص چه انتظار و تصوری از آن دارد. بر اساس تفکیک در سه حوزه مزبور، انتظار استفاده و برخورداری از حریم خصوصی متفاوت است. فضای بسته مانند خانه، فضای عمومی محدود مانند اداره و فضای عمومی باز مانند خیابان و فروشگاه.۱۰۳ مسلما به اندازه ای که شخص در خانه خود حق بهره مندی از حریم خصوصی دارد، نمی تواند در فضای عمومی محدود و باز به همان میزان از این حق برخوردار شود. ورود دیگران به هر یک از این فضاها نیز می تواند منجر مسئولیت متفاوتی شود. برای مثال در صورتی که یک سایت اینترنتی، صدا یا تصویر یک شهروند را در خانه‏اش به دست آورد یا در یک مکان عمومی باز یا بسته اقدام به پخش آن صدا یا تصویر کند، اگرچه هر سه مورد به نوعی نقض حریم خصوصی محسوب می شود، اما میزان و درجه نقض مسلما یکسان نیست، در نتیجه میزان مسئولیت نیز باید بر همین اساس، به شکل متفاوتی تعریف شود.۱۰۴
۲-۳-۲-شهرت، حریم خصوصی و محرمانگی
از سوی دیگر خود شهرت نیز می تواند گونه های مختلفی داشته باشد. شهرت ممکن است به واسطه انتخاب یا انتصاب، مثل شخصیت های سیاسی، قضات یا دیگر مقامات عمومی، شهرت به وسیله دست یابی به یک موقعیت خوب یا پیروزی، به دلیل شانس، یا یک وضعیت ملوکانه باشد. در نظام های مبتنی بر دموکراسی در مواردی که شخص شهرت خود را به دلیل موقعیت سیاسی به دست آورده باشد با دلیل شفافیت و پاسخگویی سیستم حکومتی از میزان کمتری از حریم خصوصی بهره مند می شود. افرادی نظیر ستارگان سینمایی، مجریان تلویزیونی، مدل های لباس، قهرمانان ورزشی و صاحبان سرمایه که به واسطه انجام یک کار یا موفقیت بزرگ به شهرت می رسند حریم خصوصی خود را تا حد زیادی از دست می دهند. اما در صورتی که به خاطر یک اتفاق یا شانس شخصی بی نام در ردیف افراد مشهور و صاحب نام قرار گیرد نباید به هیچ عنوان حریم خصوصی وی نقض شود. ممکن است شخص به واسطه به دست آوردن پول زیادی
در یک قرعه کشی آینده خوبی را برای خود متصور شود، اما با انتشار عکس و تصویر و صدای او توسط ارائه گران خدمات اینترنتی، این تصور بیهوده خواهد بود.۱۰۵
از سوی دیگر بحث در مورد مصادیق نقض حریم خصوصی و محرمانگی در فضای مجازی مسئله پر اهمیتی است. مسئله ای که بسیاری از قوانین موضوعه از جمله قانون پخش برنامه های رادیو و تلویزیونی انگلیس مصوب ۱۹۹۶، ۱۰۶ قانون کپی رایت و علائم تجاری ۲۰۰۲ این کشور،۱۰۷ قانون حریم خصوصی ارتباطات الکترونیکی مصوب ۱۹۸۶ در آمریکا آن را مورد تاکید قرار داده اند.۱۰۸ این نقض‏ها می تواند به هنگام چاپ و انتشار تصویر و اظهارات افراد، ضبط و پخش صدا و تصویر در اماکن و موقعیت های خاص، انتشار وقایع خصوصی و افشای اطلاعات غیر معتبر رخ دهد. در هر حال باید حمایت های لازم قانونی در صورت نقض حریم خصوصی و محرمانگی به موجب قانون موضوعه چاره اندیشی شود.۱۰۹
انتشار تصویر یا صدای شخص در فضای مجازی بدون رضایت فرد، نقض بارز حق حریم خصوصی و محرمانگی است، زیرا، تصویر جزء شخصیت اوست و از مصادیق مهم حریم خصوصی محسوب می شود. انتشار تصویر در مکان های عمومی محدود نیز باید تابع ضوابط قانونی شود و نقض آن همراه با مسئولیت مدنی و جبران خسارت باشد. در این راستا ماده ۵۰ لایحه حمایت از حریم خصوصی در ایران۱۱۰ مقرر داشته است:
“به هنگام فیلم برداری یا تصویر برداری در ادارات، موسسات و اماکنی که قبلا از مسئولین ذیصلاح آنها اجازه لازم اخذ شده است، اخذ رضایت کارمندان آنجا یا افرادی که در آنجا تردد می کنند و به نحو اتفاقی و جزیی در معرض فیلم برداری قرار می گیرند، ضروری نیست مگر آنکه محل مذکور در زمره مکان های عرفا حساس، مثل بیمارستان ها، زندان ها، کلانتری‌ها، تیمارستان ها باشد که در این صورت کسب رضایت افراد مذکور یا اولیاء و سرپرستان قانونی آنها لازم است.
تبصره-فیلم برداری و تصویر برداری صدر این ماده باید قبلا به اطلاع کارکنان و مستخدمان اداره، موسسه یا سازمانی که در آنجا فیلم برداری یا تصویر برداری به عمل می آید رسیده باشد.”
بنابراین در لایحه مذکور قانونگذار برای حمایت از حریم خصوصی و محرمانگی بین حوزه عمومی و حوزه خصوصی قائل به تفکیک شده است و انتشار تصویر افرادی را که به طور اتفاقی در معرض فیلم برداری قرار می گیرند را مشمول حوزه حریم خصوصی محسوب نکرده است. به نظر می رسد وجود اعلام عمومی برای افرادی که تمایل ندارند عکس و تصویر آنها حتی به صورت اتفاقی منتشر شود سازوکاری مناسبی برای احترام بیشتر به این حق ارزشمند بشری در حوزه ارتباطات باشد.۱۱۱
در مجموع در مورد مکان های عمومی باز نیز باید حمایت از حریم خصوصی در حد انتظارات متعارف و مشروع

92

دیدگاهتان را بنویسید