پایان نامه ها و مقالات

ایالات متحده آمریکا، مسئولیت قراردادی

دانلود پایان نامه

بتواند در حمله خود به توفیقی دست یابد و نه آنکه ویروس وارد سیستم کاربر گردد روی دادن هر کدام از اینها نشانگر ضعف امنیتی سیستم خواهد بود.۲۴۷ پس به طور کلی هر شخصی که دارای چنین ویژگی باشد باید مسئول قلمداد گردد.۲۴۸ این در حالی است که در کمتر نوشته حقوقی می توان دید که کسی اعتقاد به وضع این نوع مسئولیت بر آن ها داشته باشد و یا دعوایی علیه چنین واسطه هایی به خاطر زیان هایی که دیگران مرتکب شده اند اقامه گردیده باشد.۲۴۹ اگرچه در زمینه خساراتی که در محیط مجازی ایجاد می شوند تولیدکنندگان رایانه ها مودم ها و مرور گرهای اینترنت از نخستین کاندیدها برای وضع مسئولیت بر آن ها در قبال فعل غیر هستند ولی از آنجا که این انتظار در مورد سازندگان این سخت افزارها و نرم افزارها برای تلاش نمودن جهت جلوگیری از وقوع عمل زیانبار در اینترنت نامتعارف و برای‌آن ها بسیار هزینه بردار است مسئولیت بر روی ارائه کنندگان خدمات اینترنتی تمرکز یافته است زیرا ان ها با هزینه‌های بسیار کمتری قادر به انجام این کار خواهند بود.۲۵۰
از سوی دیگر بسیاری از ارائه کنندگان خدمات اینترنتی از اطلاعات بسیاری میزبانی می کنند و یا اطلاعات بسیاری را جا به جا می نمایند. بر این اساس غیر متعارف و دور از انصاف است که از ارائه کننده خدمات انتظار داشت که بنا بر وجود آن موقعیت مناسب و توان کنترل همه اطلاعاتی را که دسترسی به آن ها را ممکن می سازند و یا مبادله و یا ذخیره می نمایند .
موافقین استدلال ذکر شده در پاسخ به ایراد نخست می گویند هر چند کاربران نیز مکلف به رعایت و انجام اقدامات پیشگیرانه بر اساس قدرت کنترلی که دارند می باشند ولی این به هیچ وجه به معنای عدم مسئولیت ارائه کنندگان خدمات اینترنتی نخواهد بود. نمونه روشن برای این گفته، وضع راننده و رهگذر است. رهگذر مکلف است برای جلوگیری از برخورد با خودروها اقدامات پیشگیرانه ای را همچون پوشیدن لباس در شب، مواظب اطراف بودن، عبور از خط عابر پیاده و غیره انجام دهد ولی انجام این اقدامات به معنای معافیت رانندگان از اعمال اقدامات پیشگیرانه و در نتیجه انجام ندادن آن ها و سبب عدم مسئولیت نخواهد بود.۲۵۱
نکته دیگر آنکه به جای استناد به عدم مسئولیت و اثر غیر مستقیم آن برای تشویق و یا وادار کردن کاربران به انجام اقدامات پیشگیرانه ارائه کنندگان خدمات اینترنتی می توانند از ابزارهای قراردادی و یا غیرقراردادی برای اینکه مستقیماً به این اهداف دست یابند استفاده نمایند. ابزارهای قراردادی بدین گونه اند که ارائه کنندگان خدمات اینترنتی با مشترکین خود قرارداد دارند و به طور قطع ارائه کنندگان خدمات اینترنتی می توانند کاربرانشان را برای اعمال وسایل و ابزارهای پیشگیرانه و سطح کنترل و نظارت کافی مکلف سازند. حتی شروط قراردادی می توانند در صورتی که کاربری از اجرا و انجام فعالیت خاصی سرباز زند مثلاً نرم افزار ضد ویروس خود را به روز ننماید ارائه خدمات به او را متوقف سازد. خارج از الزامات قراردادی، نگهداری و حفاظت از سیستم ها و اطلاعات موجود در آنو یا اطلاعات منتقل و یا ذخیره شده به سود خود کاربر است. در واقع به نظر می رسد مانع اصلی برای به کار بستن اقدامات پیشگیرانه از سوی کاربران نبود آگاهی و اطلاعات لازم در این باره باشد. چنانچه ارائه کنندگان خدمات برای کاربران در این باره توضیح دهند و یا به طور کلی چنین شناختی برای کاربران پدید آید مبنی بر اینکه دقیقا کاربران چگونه و چه طور می توانند نگرانی های خویش را کاهش دهند و یا آن را به حداقل رسانند بی تردید بسیاری از کاربران برای همکاری دست یاری دراز خواهند کرد و بدین سان خود خواهان پاسداشت از سیستم های خود و اطلاعات ان ها می شوند. افزون بر همه این ها باید دانست حتی مسئول قلمداد کردن ارائه کنندگان خدمات اینترنتی به منزله معافیت کاربران نخواهد بود. زیرا اگر کاربری از انجام اقدامات احتیاطی سر باز زند او نیز به میزان این کوتاهی خود در وقوع زبان نقش داشته است و ممکن است به میزان همین کوتاهی از میزان خسارت کاسته شود.
درباره ایراد دیگر که بیانگر نامقدور بودن نظارت و بررسی بر همه اطلاعات منتقل و یا ذخیره شده است باید گفت برای جلوگیری از وقوع چنین تکلیف سنگین و ناشدنی بر ارائه کنندگان خدمات اینترنتی همچنان که رویه قضایی برخی کشورها همچون ایالات متحده آمریکا به این نتیجه رسیده اند که ارائه کنندگان خدمات از لحاظ مالی، توانایی کنترل همه جانبه اطلاعات منتقل و یا ذخیره شده در سیستم های خود را ندارند و از سوی دیگر هیچ قانونی نیز آن ها را ملزم به این کار نمی کند.۲۵۲ پس باید توان واقعی کنترل را مدنظر قرار داد. جدای از این اینکه گفته می شود ارائه کنندگان خدمات اینترنتی ملزم به بررسی اطلاعات و نظارت بر همه اطلاعات منتقل و یا ذخیره شده هستند با وجود اینکه کمتر کشوری می توان قوانین و یا مقرراتی مشاهده نمود که ارائه کنندگان خدمات را ملزم به چنین تکلیفی نکرده باشند این گفته به خودی خود حریم شخصی افراد را زیر پا خواهد گذارد. به همین دلیل برخی۲۵۳ بر این باورند که باید آگاهی از وجود آن اطلاعات و نیز قدرت برای جلوگیری از انجام اقدامات زیان بار برای ارائه کنندگان خدمات موجود باشد تا بدین وسیله بتوان آن ها را مسئول دانست ولی برخی دیگر معتقدند که مسدله مهم در جهت بررسی مسئولیت ارائه کنندگان خدمات اینترنتی توانایی فنی ان ها برای جلوگیری از رخ دادن عمل زیان بار نیست بلکه آنچه
مهم است میزان توانایی آن ها برای شناسایی عمل زیان بار از غیر آن است.۲۵۴
نکته جالب اینکه برخی از همین اشخاص که اعتقاد دارند ارائه کنندگان خدمات اینترنتی در قبال ضرر رخ داده توسط کاربران مسئولیت دارند به این امر نیز باور دارند که شرکت های تلفنی و مخابراتی در قبال ضرر رخ داده مسئولیتی ندارند حتی با وجود اینکه ان ها هم توانایی کشف و شناسایی همه تماس های زیان بار را دارند و چنین استدلال می نمایند که نگرانی هایی که در مورد نقض حریم شخصی و خصوصی افراد در این حالت موجود است و نیز تکلیف نظارت و بازبینی بر همه تماس ها به منظور کشف و شناسایی تماس های زیان بار باعث می گردد که این کار مانع بر قراری درصد بسیاری از تماس های درست گردد و در نتیجه هزینه ها و خساراتی که ممکن است از تماس های تلفنی نادرست ایجاد گردند به مراتب کمتر از هزینه های جلوگیری از همه تماس ها و از جمله تماس های درست است و در نتیجه تحمل هزینه ها و خساراتی که ممکن است از تماس های نادرست پدید آیند در مقایسه با هزینه هایی که باید برای جلوگیری از وقوع این تماس ها صورت گیرند قابل پذیرش ترند.
برخی از ارائه کنندگان خدمات اینترنتی نیز وضع خود را با متصدیان حمل و نقل عمومی۲۵۵ و متصدیان ارتباطاتی۲۵۶ سنتی همچون شرکت های مخابراتی مقایسه می نمایند زیرا آنان نیز اقدام به جا به جایی خدمات و یا کالا می نمایند و بنا بر این قیاس، خواستار عدم مسئولیت در قبال ضرر و زیانی که دیگری آن را به وجود آورده است شده اند۲۵۷ زیرا این متصدیان در قبال محتوای اطلاعاتی که منتقل می نمایند مسئولیتی نخواهند داشت.۲۵۸ استناد به این قیاس در برخی از پرونده ها مشاهده می گردد. چنانکه در پرونده دوو علیه شرکت جی تی ای۲۵۹ دادرس پرونده با استناد به این قیاس مسئولیت ارائه کنندگان خدمات اینترنتی را در قبال ضرر و زیان رخ داده توسط کاربران اینترنت نفی نمود.۲۶۰
برخی دیگر قیاس میان وضعیت موسسات و شرکت هایی را که اصطلاحاً متصدیان ارتباطی نامیده می شوند و یا متصدیان حمل و نقل عمومی با وضع ارائه کنندگان خدمات اینترنتی برای توجیه عدم مسئولیت در قبال اعمال دیگران درست ندانسته اند با این استدلال که ارائه کنندگان خدمات اینترنتی در بهترین موقعیت برای جلوگیری از روی دادن عمل زیان بار یا حذف نمودن آن اطلاعات در اینترنت قرار دارند و به همین خاطر تنظیم نمودن قواعد و مقرراتی برای مسئول شناختن ارائه کنندگان خدمات اینترنتی می تواند این اطمینان را ایجاد کند که آن ها در برابر سو استفاده هایی که در اینترنت رخ می دهند واکنش نشان دهند و در نتیجه اینترنت به عنوان بالا ترین بزرگراه اطلاعاتی امن باقی بماند. از سوی دیگر همین که اگر اقدامات خرابکارانه (همچون هک) از سوی کاربری صورت بگیرد زیان دیده از ارائه کننده خدمات می خواهد که ارائه خدمات به او را متوقف نماید. ارائه کنندگان خدمات اینترنتی نیز برای حمایت از زیان دیدگان و حذف اطلاعات زیان بار از یک سو و گریز از مسئولیت قراردادی در برابر مشترکین خود از سوی دیگر در قراردادهای خود با مشترکین قید می کنند که نقض مفاد پیمان از جمله ورود ضرر بر دیگری توسط مشترک به ارائه کننده خدمات اینترنتی حق قطع ارائه خدمات به مشترک را خواهد داد. همه این ها نشانگر این موضوع است که نقش ارائه کننده خدمات اینترنتی حق قطع اراده خدمات به مشترک را خواهد داد. همه این ها نشانگر این موضوع است که نقش ارائه کننده خدمات از صرف یک تصدی حمل و نقل فاصله گرفته است و ارائه کننده خدمات نه تنها در مقابل اعمال خود بلکه در مقابل اعمال و اطلاعات دیگران پاسخگوست۲۶۱ با وجود این باید توجه داشت اگرچه برخی ارائه کنندگان خدمات اینترنتی را از نظر ماهیت در ردیف متصدیان حمل و نقل قرار می دهند ولی از نظر نوع خدمات که رائه شبکه های ارتباطی است آن ها را در ردیف متصدیان حمل و نقل قرار نداده اند.۲۶۲ از نگاه مخالفین مسئولیت ارائه کنندگان خدمات اینترنتی آنچه به نظر می رسد این است آنان که با استناد به نگرانی های موجود در زمینه حریم شخصی آشکارا مسئولیت شرکت های تلفنی را در حالتی که آنها از متوقف نمودن تماس های تلفنی مشکوک و زیان بار خود داری می ورزند رد نموده اند حال چگونه در مورد اینترنت که حجم اطلاعاتی که ارائه کنندگان خدمات اینترنتی جا به جا می نمایند بسیار بیشتر از شرکت های تلفنی و مخابراتی است. آنان به مسئله حریم خصوصی و شخصی کاربران توجهی ننموده اند؟ نکته مهم دیگر این است که در برخی از کشورها همچون ایالات متحده آمریکا ارائه کنندگان خدمات اینترنتی از کپی کردن اطلاعاتی که منتقل و یا ذخیره می نمایند منع شده اند در حالی که شرکت های تلفنی باید بر تماس های تلفنی شنود نمایند و یا مطابق مقرراتی چون مقررات سرویس پستی این کشور این شرکت ها موظفند محموله ای را که تحویل می نمایند بررسی نمایند این در حالی است که در مورد ارائه کنندگان خدمات اینترنتی چنین تعهدی برای بررسی اطلاعاتی که آن ها انتقال و یا ذخیره می نمایند موجود نیست.۲۶۳
البته قابل ذکر است از آنجا که ارائه کنندگان خدمات اینترنتی امروزه در ردیف شرکت های مخابراتی قرار نمی گیرند و همچنین به دلیل گسترش رژیم عدم مسئولیت برای ارائه کنندگان خدمات اینترنتی و نیز استفاده آن ها از ابزارهایی برای محدود کردن مسئولیت خویش در برابر دیگران آن ها حتی بر خلاف ارائه کنندگان خدمات مخابراتی که در قبال نقض خدمات همچون زوال امنیت و عیوب سیستمشان پاسخگویند مسئولیتی نخواه
ند داشت.۲۶۴ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا نیز در رایی۲۶۵ تایید نموده است که خدمات اینترنتی خدمات مربوط به اطلاعات به شمار می روند نه خدمات مخابراتی.

۳-۹-۶-خطرناک بودن ماهیت فعالیت در فضای مجازی برای دولت
برخی بر این باورند ماهیت و ذات فعالیت ارائه خدمات اینترنتی خطرناک است. دلیل آن ها برای این گفته خطرناک بودن عمل است. این مبانی عبارتند از وجود ریسک بالای وقوع ضرر از سوی آن عمل و یا نهاد بر مبانی آن استوار است. این مبانی عبارتند از وجود ریسک بالای وقوع ضرر از سوی آن عمل و یا آن نهاد بالابودن میزان ضرر و زیان رخ داده عدم توانایی آن نهاد برای از میان بردن ریسک وقوع ضرر حتی با اجرای مراقبت ها و اقدامات پیشگیرانه متعارف، مشخص نبودن و نامناسب بودن محل فعالیت آن نهاد.۲۶۶
در مورد فضای مجازی نیز امکان بالای وقوع ضرر، بالابودن میزان ضرر رخ داده و عدم توانایی برای از میان بردن ریسک بالای وقوع خطر به ویژه پیش از دریافت اخطاریه ای حاکی از وجود اعمال و اطلاعات غیرقانونی و زیان بار و یا کسب آگاهی از وجود عمل و یا اطلاعات خسارت بار راه را برای اعمال این دیدگاه باز می نماید.۲۶۷
ولی باید در پاسخ گفت که اگرچه احتمال وقوع خسارت با استفاده از امکانات می رود ولی دست کم به همان اندازه احتمال استفاده درست از آن خدمات و امکانات نیز می رود و کدام فعالیت است که احتمال وقوع ضرر در آن نباشد؟ از سوی دیگر اگرچه شاید نتوانند حتی با وجود به کار بستن اقدامات پیشگیرانه احتمال وقوع ضرر را از میان ببرند اما در هر حال با به کار بستن این روش ها و ابزارها از شدت ضرر و میزان آن خواهند کاست. همچنین نمی توان گفت محل فعالیت که همانا در اینترنت است، نامناسب است زیرا ارائه کنندگان خدمات اینترنتی به عنوان واسطه متصدیان و گذرگاه هایی میان کاربران و شبکه جهانی هستند که به خوبی می توانند برای کنترل این فضا و هدایت آن به سمت استفاده درست، دست کم در مواردی که تحت کنترل و نظارت آن هاست گام بردارند و دیگر اینکه چگونه می توان از فواید بسیار برجسته اینترنت به آسانی چشم پوشی کرد؟ جدای از همه اینها چنانچه بگوییم ارائه کنندگان خدمات اینترنتی ذاتاً دارای ماهیتی خطرناک هستند بدین شکل مثلاً آن ها را با تولیدکنندگان سلاح یکی دانسته ایم زیرا نیک می دانیم که ریسک بالای روی دادن خسارت برای اسلحه جزو ذات آن است ولی در مورد همین اسلحه همانطور که احتمال سواستفاده از آن می رود به همان میزان احتمال استفاده درست از آن می رود حال اگر کسی با آن خسارتی ایجاد کند به هیچ وجه نمی توان گفت تولید کننده اسلحه و یا کسی که با آن زیانی ایجاد نموده است به طور

92

دیدگاهتان را بنویسید